غزل

چقدر تاب بیارند خشکسالی را

زمین سوخته و آسمان خالی را

همیشه رنگ لباس تو آبی تیز است

تن تو از گُل ماهی و ماه لبریز است

چه موسمی به هوای تو برگ و بار کنم

پر از پرنده شوم، گل دهم، بهار کنم

نمایش هیجانی «مرد درطوفان»

چه فلمنامۀ عالی نوشته ای، سبحان!

دنیا و هرچه هست در آن، دیو و دد شده

دنیا به قدر خوبی ما و تو بد شده

بارک الله به این سوز بلند

نفسی تازه بود در هر بند

دوباره صبح شد ولیک روشنایی نیست

مرا از این شب بی معرفت رهایی نیست

بگیر اسطوره شعرم! شب جادو سراغم را

گرفتارم، بیا بشکن طلسم ذهن باغم را

بر هم زده‌ست چشم تو نبض حیات را

بر باد داده موی تو نظم و ثبات را...

هرچه بودم، نیستم حالا خرابی بیشتر

زندگی در چشم هایم نیست خوابی بیشتر

سرزمین درندگانی و دعوی امتیاز هم داری

دستت از آستین، درازتر و ژست یک بی‌نیاز هم داری

چرخی بزن به شیوهٔ نو انقلاب کن

با یک کرشمه میکده‌ها را خراب کن