غزل

از من تلخ چرا طعم عسل میخواهی

تو چه از این زن زانو به بغل میخواهی

هوهوی باد می وزد امشب، یا های‌های اشک پری هاست؟

هرسو نگاه می کنم انگار چشمان سرخ زل زده پیداست

با زندگی همین که هم آغوش می شوی

از خون دل _نیامده_ غمنوش می شوی

می چینم از لبهای سرخت چیدنی ها را

از مرمر لبخندهایت روشنی ها را

طفل است و روان است عطش از سر و رویش

مانده است دم خیمه به امید عمویش

سوار چرمه‌ای از مه رسیدی و صدا کردی...

مرا بیرون کشیدی از دل یخ‌ها و ها کردی

تو ای با روح و جان من عجین، ای خاک دلبندم!

تب دلخواه جانکاهم، غم تلخ خوشایندم

زندگی عشق را به کشتن داد، دوست دارم به یار برگردم

دوست دارم که مثل روز ازل، به خداوندگار برگردم

رسیده آخر ذی الحجه و غمم غم توست

غمم عزای تو، خونِ دل تو، ماتم توست

از حج ناتمام به سعی و صفا رسید

مداح گریه کرد، حسین (ع) از منا رسید

مداح روضه خواند: پدر را خبر کنید

شیون کنید یکسر و خون در جگر کنید

ای عشق، نوحه خوان غم جان گداز تو

بر نیزه نیست جای سر سرفراز تو