مژگان فرامنش، شاعر نامآور و پرآوازه افغانستان و فعال مدنی، در 1 شهریور 1369 در شهر هرات زاده شد. دوره لیسانس خود را در سال 1393 در دانشکده زبان و ادبیات فارسی دری دانشگاه هرات و دوره فوق لیسانس را در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه یزد به اتمام رسانده است.
او کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی به مدت شش سال و همچنین عضو انجمن ادبی هرات بوده است.
فرامنش از ۱۳۸۸ خورشیدی بدین سو شعر را جدی گرفته و جهانبینی، عشق، دغدغههای زنانه و نابسامانیها و ناهنجاریهای جامعه را با نگاه هنری و برخوردی زنانه در کالبد کلمات دمیده است. او با برخورد صادقانه با کلمات و تن ندادن به خودسانسوری و نیز گذشتن از قید و بندهای عُرف و سنت، چهرۀ واقعی زن امروز را در سرودههایش نشان میدهد. زنانگی در تکتک کلماتش جاری است و اندوهِ حل شده در جان شعرهایش به جان مخاطب مینشیند. این دو ویژگی برجسته، او را بیشتر از دیگران متمایز ساخته است.
شعرهای فرامنش به زبانهای انگلیسی، عربی، بنگالی، در کشورهای امریکا، مصر و بنگلادش ترجمه و در کتابی چاپ شده است. بیشترین تمرکز وی روی قالبهای موزون از جمله غزل و رباعی میباشد.
شعرهای فرامنش در چندین نمایشگاه خطاطی و خوشنویسی شده و به نمایش گذاشته شده است. نمایشگاهی در هرات به نام (سایهسار تنهایی) در سال ۱۳۹۴ برگزار شد. همچنان در سال ۱۴۰۲ در کالیفرنیا امریکا و در سال ۱۴۰۳ در نیویورک امریکا، به نمایش گذاشته شد. از شعرهای فرامنش هنرمندانی هم آهنگ ساختهاند.
وی در 11 فروردین 1396 با شاعر و نویسنده گرانقدر تهماسبی خراسانی ازدواج کرده و یک پسر به نام هوشیدر دارند.
بانو مژگان فرامنش در مورد زندگی مشترکاش چنین بیان میدارد: «زندگی ادبی-هنری من، از زمانی که ازدواج کردم آن هم با کسی که اهل شعر و ادبیات است، رونق بیشتری گرفته و در واقع زندگی هنری من، به رشد و بالندگی بسیاری رسیده است. [تهماسبی خراسانی] در کنار آنکه شاعر، نویسنده و باستانپژوه است؛ همسر بسیار مهربان و با درکی برای من بوده و هست.»
دستاوردهای مژگان فرامنش در عرصه هنر و ادبیات زیاد است که به چند مورد قابل توجه اشاره مینماییم:
و دهها جشنواره داخلی و خارجی…
از کارکردهای افتخار آفرین فرامنش میتوانیم به جمعآوری مجموعه اشعار بانو محجوبه هروی اشاره کنیم. فرامنش در این زمینه میگوید که قبل از این از محجوبه هروی شعری درست، کامل و بدون اشکلات نوشتاری در دسترس نبود به این دلیل وی اشعار هروی را جمع آوری کرده و مقدمهای طولانی بر این کتاب نوشته است.
