سوز بلند

بارک الله به این سوز بلند
نفسی تازه بود در هر بند

ما بریدیم از آن خاک آباد
و شما راست از اینسان پیوند

تب و تابی است تو را از آنسان
که بریزند در آتش اسپند

عقده در عقده داغی ای مرد
چه‏ات اینگونه در آتش افکند؟

چه برافروخته‏ ای سر تا پا!
از زمینت چه از این سان برکند؟

گرم از خویش برون ریختنی
شعله در شعله به شبلی مانند

نوبهار از نفست گیرد وام
تا بماند پس از این آتشمند

نطفه می‏بندد از این شعله‏ وری
خاک، تا لاله بزاید یک چند

سرخ رویی رسد از نو به چمن
بازگردد سر جایش لبخند

زندگی باز بخود برگردد
زهر تحلیل شود، گردد قند