غزل

آتشی بر هستی تریاک و تنباکو بکش

پیش یک آیینه بنشین بر سرت چاقو بکش

در ارتباط آتش و سیگار می سوزم

تنهایی ام را چشم بر دیوار می دوزم

وای از دمی که عشق تو توفانی‌ام کند

آموی صخره سازد و واخانی‌ام کند

هوای عشق به سر، رقص سنگ بر دامن

نشسته روی نَمَد دخت سرخ‌ پیراهن

خون یک شهر عجین گشته به پیراهن تو

باز می‌ترسم ازین آمدن و رفتن تو

ازین میهن که مانده عالم اشباح، می‌ترسم

و از صلحی که واکرده دهن از چاه، می‌ترسم

با گوشواری که ‌زده زنگش درِ گوشم

افتاده‌ام یک گوشه چون گوشیت خاموشم

وقتی به تو ملحق نگردد، راه زیبا نیست

کابل، بدخشان، بلخ، لشکرگاه... زیبا نیست

چه کنم تا که دل بی پدر آرام شود؟

کفتر کوهی آواره کمی رام شود

نه شورِ مرگ، نه تصمیم زندگی‌ داری

تو عنکبوتی و در جالِ خود گرفتاری داری

خدا به چشم تو سنجاق زد نگاهم را

مرا ببخش ندانستم اشتباهم را

امصبح در چندین ولایت برف باریده

بر روی آثار جنایت برف باریده