ﻗﻠﻢ مگذار ﻭ ﻃﺮﺡ ﺩﺭﺩ ﻫﺎ ﺭﺍ آتشینﺗﺮ کن
ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺻﻔﺤﻪ ﺗﺎﺏ ﮔﯿﺳﻮﯾﺕ ﺭﺍ نازنینتر کن
گلوی دردهایت ﺭﺍ به روی تابلو وا کن
ﺩﻝ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ سعنی غمینتر کن
کمی ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ نقشی ﺑﻪ پهنای جهان برکش
کمی ﺍین ﺯﻧﺪﻩ ﮔﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ریشم شیرینتر کن
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻭﺍﺭﺙ ﺁﺯﺍﺩﻩ ﮔﯽ ﻭ ﺍﻭﺝ پروازیم
ﻗﻠﻢ ﻣﻮ ﺭﺍ بگیر این بار با خون جبین تر کن
ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ، شبیه ﻻﻟﻪﻫﺎ ﻭﺍ ﺷﻮ
ﻫﻮﺍﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﺍﯾﻥ ﮐﻭچه ﺭﺍ ﺷﻮﺭ آﻓﺮینتر کن
میان ﺳﻮژﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﺒﺰ، ﺷﻌﺮ ﻭ ﻧﻘﺎشی
ﺳﺮﻭﺩ ﻫﻢ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ دلنشینتر کن