تمام حاصلم را در بساط شهر گستردم
خریداری ندارد بین این بی دردها دردم
پرده ها را کشیده ام با دست‌های صلحم
و گفتم که بهتر است نبینی...
دلم کهنه است و بلد نیستم
کلمات چوبی ام را پنهان کنم
برای آن غم لک دار نقطه ای بر پوست
و آن اصالت، اصالتِ محزونِ کهربا در چشم...
به صدایم گفته ام صدا باشد
نه گلوله، نه پتک، وقت در آغوش گرفتنت بوسه...
اگر مرده باشم چه؟
تو فکر می کنی مردن امری طبیعی ست؟
دلم نمی خواهد گریه کنم
و خرده شیشه های داغ شده ی صدام...
من شناخته ام که تنهایی م در قاموس هیچ پیوندی
هیجانِ بی اشک خود را به چهره پس نمی دهد
بی دست یک برادر و بی سر برادری
داغ اینچنین ندیده به تاریخ خواهری
هی قرص های بی اثر، هی درد پشت درد
بدتر شد و بدتر شد و... دکتر جوابش کرد
این همه دلشوره افتاده است بر جانم چرا؟
من که امشب خوب بودم پس پریشانم چرا؟
از کجا آمده این زن؟! که سراپا جان است
صاحب فضل و کمال و ادب و ایمان است
