غزل

فوج کبوترها که سمت آسمان می‌رفت

ذهنش به سمت گنبد دریا نشان می‌رفت

پناه برده به تو عالم ای یگانه‌ی صبر

تویی که ظرف وجودت شده‌ست خانه‌ی صبر

با شال سرخی در خیابان کرد پیدایش

با چشم کم سو خیره شد مادر به یلدایش

عجینی با پریشانی و خاموشی

تنت امشب عطشناک از هم‌آغوشی

از نم‌نم بارانِ روی نیمکت می‌گفت

از مور سرگردانِ روی نیمکت می‌گفت

قریب مانده دو ساق از دو تن گره بخورد

شبی که موی تو با یاسمن گره بخورد

بعد از تو یک مفهوم خونین یافت گهواره

خود را میان آتشِ کین یافت گهواره

فریاد آهو برّه از صحرا که می‌خیزد

یا زوزه‌ی مرگ از دل حاشا که می‌خیزد

بگو ماه غم، سلام ای حسین

به عشق عَلم، سلام ای حسین

بهشت، حجره‌ی خُردی که در حریم شماست

سکوت، محو "تعالیتَ یا کریم" شماست

آسمانی ستاره در چشمت

یک جهان استعاره در چشمت

با چشم هایت کرده‌ای غوغا علی اکبر

با خنده ات بردی دل از بابا علی اکبر