غزل

سبز و سرخ و سیاه پرچم تو، سبز و سرخ و سیاه دامن من

از همان روزهای آغازین، عشق تو قد کشیده در تن من

غروب و خیمه‌ی‌ سوزان و شمع‌ جان حسین

چه امتحان غریبی‌ است امتحان حسین

منزل بعید بود، خیابان ادامه داشت

توفان درین مسیر، فراوان ادامه داشت

شعری بخوان دوباره که احیای مان کند

شعری که واژه واژه شکوفای مان کند

این قطره را به دامن مرداب برده بود

عشقت اگر نبود، مرا آب برده بود

چیزی نمانده، پای از خاکسترم بردار

ای زنده‌گی لطفی کن و دست از سرم بردار

من مصرعی که‌ در غزلت جا نمی‌شوم‌

جز در نگاه گرم تو معنا نمی‌شوم

چون سوره مریم که به حق مژده طاها

وادی شده آبستن لاها و ولاها

هر گوشه که نگاه کنی کشته‌های ماست

این تازه ابتدای مسیر بلای ماست

زمان منجمدم یا مکان سیالم؟

تکان پنجره در باد یا سکوت درم؟

من استخوانِ بی کسی‌ام اما

احساس میکنم که غمی سگ‌وار