غزل

عکسی بگیر حسرت آن ماهپاره را

اندوه ماه را و نگاه ستاره را

بعد از عبور ثانیه های همیشگی

فردا بیا درست به جای همیشگی

درخت با هیجان بهاری اش خندید

و باز با همه‌ی بی قراری اش خندید

چشمت همان ستاره ی نامرئی، از روی شانه های شب افتاده

یا سینه ات روایت یک صحراست، تنها منم که می گذرد ساده

کوچه از درد و داغ پر شده بود، بوی یاس کبود می آمد

همه جا های‌و‌هوی آتش بود، همه جای بوی دود می آمد

بریز، همنفس تلخی هماره‌ی ما

سلامتیّ شب سرد بی ستاره‌ی ما

شبی دعوت شدم بر سفره ی رنگین اندامت

زدم دستی بروی میوه ی شیرین اندامت

اگر گرفته دلت مثل من بهانه ی گل

بیا به آدرس ذیل درب خانه ی گل

می خواهم از خدا بنویسد تو را بهار

در چشم تو شروع شود ابتدا بهار

اگر تو باز نگردی ترانه می میرد

سکوت سبز درختان خانه می میرد

تقدیر، مرگ، جبر... جدایی گناه کیست؟

تاریک‌تر ز بخت تو، بخت سیاه کیست؟

گردشِ چشمِ سیاه تو خوشم می‌آید

موجِ دریای نگاه تو خوشم می‌آید