مثنوی

باز بوی کربلا دارد زمین

مرگِ سرخِ پُر جَلا دارد زمین

نه همزبان شهر شماییم بی خیال!

ما کافران شهر شماییم بی خیال!

زنم من ماجرای تلخ و دلگیری

به هر زشت و بد و هر طعنه درگیری

چه کنم با غم عشق تو و بی تابی دل

دل لرزانک من خانه ی عشق است نه گِل

شیعیان هر لحظه ای همت کنند

خائنان را غرق ذلت میکنند

در خشکی دهانِ بیابان مباهله

سوگند خورده است به باران مباهله

زبان گفت‌وگو گاهی تفنگ و گاه خودکار است

ولی با اهل خیبر ذوالفقار مرتضی کار است

شور از دم ذوالفقار، آموخته است

از دوده‌ی آفتاب، اندوخته است

این سر، سر تقدیری کابوسی ماست

این سربریده غیرت ناموسی ماست

از زمین خون تازه می جوشد چهره آسمان پریشان است

می روم راه با تنی مجروح، راه؟ نه! خط تلخ پایان است

عقاب تیز چنگ ما مبارکت ستیغ‌ها!

به پیش بال‌های تو نشد حریف تیغ‌ها