سید مهدی ابوالقاسمی

دست مرا گرفت كسی در حنا گذاشت

تا حجله‌های در به دری برد و جا گذاشت

تا نبارم تلخ در حال و هوایت بیشتر

کاش می ماندی کنارم چند ساعت بیشتر

زمستان تر از آنم که بهارم را بگیری

از این بی چیزی ام دار و ندارم را بگیری

خودم را با چه رویی بنده ات باید بنامم من

که در عمر بشر یک بنده مانند علی داری

باید دوباره سر بگذارم به خلوتم

کارم اگر نداشته باشند راحتم

نگاه کرد… ببینم نگاه سرسری اش را

بنا گذاشت همینگونه رسم دلبری اش را

شیعیان هر لحظه ای همت کنند

خائنان را غرق ذلت میکنند

طفل شش ماهه ی من راهی میدان شده است

با سفیدی گلویش چه رجزخوان شده است

مگر به عشق تو‌ بار گناه کم بشود

مگر به سینه زدن سوز آه کم بشود

قاب عکسی کهنه‌ام در گنجه... پیدا کن مرا

بر غبار صورتم دستی بکش‌؛ ها کن مرا