شعر سپید

نی په کو، طفل خواب آلود من

در گهوارۀ لاله درختی خویش...

از صدای تو برغم های من سبزه می روید

بهار در حنجرۀ تو خانه ساخته است

از میان شعله های آه

و درد های خفته بر دلهای دردمند...

در دشت شبنم بار صبحگاهی

صدای شیهه آمد...

نه پنجره

نه چراغ

ترا ای بهار سبز

پرنده سیاه چشمی...

گرچه تن سبز مرا

تو هدیه کردی به خزان

این سوی پنجره سبز

جریبن سرخ میان گلدان تنگ

نه/ آرزو مال تو نیست

رایگان است/ اما مال تو نیست

همشهری خیمه نشین من...!

دل سرما دیده ات مرا میلرزاند

پدر جان ؛

«بیا باهم چادر، اعتماد بخریم ؛»

بی پایان من!

هربار که چون برگی زرد از کفت میریزم