سرزمینم

سرزمینم! چقدر بیماری
به غم و رنج خود گرفتاری

آسمانت که سخت ابری است
پس چرا لحظه‌‌ای نمی‌باری

ریشه و پشتوانه‌ات محکم
حال اما شکسته و خواری

نه شب تو شب و نه روز تو روز
مثل تصویر‌ رو به دیواری

گاه مانند کوه خاموشی
گاه امواج نا به‌هنجاری

خنده بر چهره ات نمی‌بینم
سرزمینم چقدر غم داری