در ارتباط آتش و سیگار می سوزم
تنهایی ام را چشم بر دیوار می دوزم
وای از دمی که عشق تو توفانیام کند
آموی صخره سازد و واخانیام کند
با کوله بار غصهها رنجور میآیم
من بیپناهم خستهام از دور میآیم
هوای عشق به سر، رقص سنگ بر دامن
نشسته روی نَمَد دخت سرخ پیراهن
شام است و ردِّ پای شتر، آه! روی خاک...
افتاده است تکّهای از ماه روی خاک
خون یک شهر عجین گشته به پیراهن تو
باز میترسم ازین آمدن و رفتن تو
خوش باد عیشت ای یگانه یار
هرچند میدانم که غمگینی
ازین میهن که مانده عالم اشباح، میترسم
و از صلحی که واکرده دهن از چاه، میترسم
با گوشواری که زده زنگش درِ گوشم
افتادهام یک گوشه چون گوشیت خاموشم
آنجا تو زیر خنده میرقصی
از پشت بغضم گوش میگیرم
وقتی به تو ملحق نگردد، راه زیبا نیست
کابل، بدخشان، بلخ، لشکرگاه... زیبا نیست
چه کنم تا که دل بی پدر آرام شود؟
کفتر کوهی آواره کمی رام شود
