چه شد دلم؟

نگاه کرد، دلم در نگاه او حل شد
سرم به خانه ی جهد و جنون مبدل شد

نگاه کرد، نگاهم به چشم او افتاد
میان ماندن و رفتن دلم معطل شد

دو چشم داشت، دو مشعل به دستِ زنگی مست
برای ساختنم سوختن مسجل شد

دو چشم داشت، دو دیوانِ حافظ و سعدی
که سهل و ممتنع حال من مخیل شد

فرشته بود نگاهش، خموش و عشق به دوش
و آیه های سکوتش… که وحی منزل شد

چه شد دلم؟ فقط اینقدر می توانم گفت
هر آنچه شد همه با آن نگاه اول شد…