اشعار

تنها مگذار ای نفس تازه جهان را

در غربت آیینه دو چشم نگران را

نشسته‌ام که کی این انتظار سر برسد

دو کفش خسته به ناگاه پشت در برسد

دست مرا گرفت كسی در حنا گذاشت

تا حجله‌های در به دری برد و جا گذاشت

شانه هایم به گریه مشغول اند باد تلخی به راه می‌افتد

بین بغضی شکسته در دستم اتفاقی سیاه می‌افتد

نفس بکش! نفس تو دوام زیستن است

نفس بکش که جهان کارخانه­ ی کفن است

نانی نبود معده که در اعتصاب بود

اعصابم از قدیم به شدت خراب بود

آفتابی که نیست، دلتنگم، در دل شب بیا قدم بزنیم

هر دو دریا شویم سیلابی، سخن از انتظار كم بزنیم

سال­ های پیش رو تقویم را ترسانده است

آتش خاموشی «ابراهیم» را ترسانده است

آتشی بر هستی تریاک و تنباکو بکش

پیش یک آیینه بنشین بر سرت چاقو بکش

در ارتباط آتش و سیگار می سوزم

تنهایی ام را چشم بر دیوار می دوزم

وای از دمی که عشق تو توفانی‌ام کند

آموی صخره سازد و واخانی‌ام کند

با کوله بار غصه‌ها رنجور می‌آیم

من بی‌پناهم خسته‌ام از دور می‌آیم