اگر چه دستخوش حادثات دیگری ام
هنوز گاه گداری به فکر می بری ام
خط دستم امتداد ناگزیر سرنوشت
روزگاری هست تنهایم اسیر سرنوشت
به پیشگاه شعر مردی اعتراف میکند
دو "پیسه" آدمم همین مرا کفاف میکند
دست و دلم قدم به قدم ریخته
تقصیر زلف توست به هم ریخته
دم به دم و منزل به منزل دوستت دارم
بر ضد سنتهای قاتل دوستت دارم
الهی اخم هایش هم به لبخندش بپیوندد
الهی حرف هایش به لب قندش بپیوندد
تو خود تمامِ منی و من ـ ٱن وجود٘ندارد ـ
جهان تویی و بدونت جهان وجود ندارد
در سوگ سعادت ملوک تابش و همنسلانش...
در سوگ این برگ...
قفل لبت به حیله و ترفند وا شده
با بوسه های تازه تری آشنا شده
غم است، سلطنتِ فصلِ دل بخواهی ها
شب است، جمعیتِ غرقِ در تباهی ها
شده یک وقت زمانی برسد نان باشی
زیر دندان بشوی گندم بی جان باشی
از درد چند ساله ی تو جنگ گریه کرد
تاریخ هم به خاطر این ننگ گریه کرد
