باران غم، بلندی دردی که جاری است
این رود اشک زمزمهی بیقراری است
کوه، خورشید، ابر، جنگل، شهر، دریا، چشمه ها
جمله دل دادند به چشم تو؛ اما چشمهها...
از بختِ بد اگر قدغن شد حضورها
خاکم کنید بر سر راهِ عبورها
دلت سنگ است میدانی به آهن خوب می آید
پریشان می کنی گیسو به خرمن خوب می آید
دوباره قریه و قشلاق و مردمان فقیر
شکارهای «خداداد» و آهوان اسیر
صبرکن تا که بگذرد این فصل، یک بهار جدید وا برسد
یک بهار آفتاب و آب وگیاه، شاید از رحمت خدا برسد
یکباره دست برد و تو را هم کنار زد
تن را به سمت آب کمی بی گدار زد
زندگی با هرچه دارد، بیش یا کم، یک طرف
ترس بعد از مردن و فردای مبهم، یک طرف
با دست و پایم، با دل شعلهورِ خاموش
قصد تصرف میکنم با لشکر خاموش
ماییم و انتظار فراوان، بدون برف
آیا شنیده اید زمستان، بدون برف؟
بیا بپیچ سر اصل ماجرا، انگور
پرنده باش! بپر شاخه، شاخه تا انگور
بگو تو را چه بخوانم! که در خیال بگنجی
که حال در نظر آیی و در محال بگنجی
