بی تو این شهر چه اندازه غم انگیز شده
همه جا معرکه ی بازی پاییز شده
نی مژدهٔ باغ، رهگذارانِ تو راست
نی مقدمِ خیر، باد و بارانِ تو راست
مدامش غصّه و غم در کمین است
تمامش خاک و خاکسترنشین است
سرم گیج بود از جنون، ایستادی
دقیقا کنار ستون ایستادی
طفلان یتیم بی سریم ای ساقی
مرغان اسیر بی پریم ای ساقی
نشسته است و به سر فکرهای بسیارش
که روزگار چه بازی نموده در کارش
گاهی درون سینه ی ما از غزل پر است
هنگام گریه حال و هوا از غزل پر است
رفتی و از همه ی پنجره ها دلسردم
نفرتی دارم از این واژه ی "برمی گردم"
آقا خموش! شعر مخوان، ما گرسنه‌ایم
آوازمان مده، منشان، ما گرسنه‌ایم
تو نباشی اگر درین خانه، عشق از آشیانه می‌کوچد
تیره و تنگ می‌شود دنیا، برکت از اهل خانه می‌کوچد
روی یک پاشنه‌ام چرخ زدم
ساق‌ها سوزن پرگار شدند
بویِ گل، زمزمهٔ بادِ بهار آزادی
عشقِ من، آینهٔ قامتِ یار آزادی
