معرفی كرد خود را : منم كبوتر چاهی
مرا فروخته مادر به پنج سكه ی شاهی
ساقی کرمی! تشنه‌لبان را دریاب
این خیل جگر سوختگان را دریاب
شعر اگر بخت بلند منزله‌ست
پایه‌ای از معرفتِ حنظله‌ست
مرگ آمد و معنی زمان دیگر شد
غمنامهٔ خون مردمان از سر شد
در همان لحظه هاى اول تولدم
از دور دست ها
در هوایت بانوی بارانی ام
یک دریچه باز کن زندانی ام
ای دشتِ تهی! بتّه‌کنانت چه شدند؟
چوپان بچه‌هایِ نوجوانت چه شدند؟
با سایۀ که گام به گامم روانه بودم
در من هوای یک سفر عاشقانه بود
هزار بار اگر عاشقم برای توام
هزار سال اگر ...، مست چشم های توام
من آن موجِ گران بارم که در دامن نمی گنجم
من آن توفنده خاشاکم که در گلخن نمی گنجم
در نیمه شب تعطیلی ام
باد طوفان می کند...
صبح
سر که برداری
