اشعار

شاعر بیا با واژه‌ی افشار بنویس

از واژه‌های تلخِ خود بسيار بنويس

زمانه‌‌ی‌است‌ پر از خوف‌ و شر؟ فدای سرت!

تو خوب باش، تمام بشر فدای سرت!

خشم را پايان بده، خون مرا فرياد كن

از شب و خفاش‌ﻫﺎ جان مرا آزاد كن

بارانی بی وقتم

که خیابان ها درکم نمی کنند

تحمل کن وطن این درد درمان می‌شود روزی

و قصر ظالمانت سخت ویران می‌شود روزی

هرشب هوای کوچه دلدار می کنم

دل را تسلی از در و دیوار می کنم

زنان بسیاری

لای موهای شان داغ فرزند بافته اند...

ما هفت روز تمام را منزل زدیم

و بال هیچ پرنده ‏یی در ذهن ما خطور نکرد

باز آمدم که شعر بخوانم برای‌تان

از زخم‌های کابل و از بامیان من

برداشته‌ام کودکِ سرماخورِ خود را

بر روی خیابان زده‌ام چادُرِ خود را

من و این گردش و دور و تسلسل های بی پایان

من و این روزگار مانده در بیداد یک طوفان