گوش کن
صدای شرشر آب
برخوردش با سنگ ها
این جریان بلند
ما را به زندگی وا می دارد
گوش کن
شب هنگام صدای کسی از کوچه می آید
با عمیق ترین پک سیگار بر لب
ماشین هایی که خسته از کار برمی گردند
با اندوه هزار مسافر
این قدم زدن ها
این قدم زدن های طولانی
روزمره گی را کوتاه تر می کند
کیست که بشنود؟
تنها کلاغ هایند که در کوچه های صفر درجه
آواز می خوانند
کمر شاخه ای است زیر برف
و ناودانی که سراسیمه قندیل می بافد
گوش کن
نه صدای گریه ی کودکی
نه آوازی
نه بهار
عمر کوتاه است
و مرده ها نمی شنوند