هی! عقربه های ساعتت را بشکن!
این غول دروغگو زمان…آلودهست
تا خرخره کنج شب فرو میرود و
درمانده و پست و نیمه جان آلودهست
تا خرخره کنج شب فرو میروی و
سهم تو فقط تهوع خورشید است
دزدیده ستارههای بختت را هی! این
مرد غریبه «آسمان» آلودهست
شهری که بریده گیسوانت را با چاقوی
همیشه تیز دین میترسم…
آهسته بپوش چادرت را بانو! این شهر
حریص بد دهان آلودهست!
هی میبُری از جهان و هی میبُردت با
تیغ تعصبش که تا آخر کار
ثابت کند این ضعیفهی امروزی از
ریشه و مغز استخوان آلودهست
افسوس به گند میکشندت دختر با
قسمت و سرنوشت و تقدیر کثیف
افسوس کنار تخت فهمیدی که آن مرد
عزیز مهربان آلودهست!
دختر خفهخون بگیر آرام ببند نزدیک
غریبهها دهانت را زود
این شعر غزل که نیست استفراغ است
مکروه… حرام… همچنان آلودهست