من با حادثه آه و ناله ها
آغاز شدم
و می دانم که شادی طنابیست
متصل به حلقه آویز شدن
کابوس های دائما ساکن
انفجار
انقلاب
و خشکیدن احساسات مرداب زده هم
در پشت ثانیه ها خاطره وار دفن شد
رنج نیاز…
عاشقانه زمین را در آغوش گرفته
و خیره به دستان تو
یک رهگذر تاریخ ندا داد :
که انسان در بستر مغیلان غم
تا سفر ثانوی به صبر دچار
است