در خیابان، بر بیابان نعش ما افتیده است
مثل ما هردم شهید در به در کس دیده است؟
قاتل ما اشک ریزد بر گلیم سوگ ما
با دهان گور بر ما زنده گی خندیده است
سال ها شد باغبانی هست کار ما، مگر
سیب را – دور از شما! ـ همسایۀ ما چیده است
هر که را با دست های خویش بالا برده ایم
از همان بالای بالا بر سر ما ریده است