بهار

بهار، دخترک عشوه گر، دلم غوغاست
چقدر صورتی خنده های تو زیباست

چقدر چال می آید به گونه ی سیبت
چقدر قهقهه ی از ته دلت رویاست

برای دیدن ماه سپید صورت تو
همیشه بین من و آب بر سرت دعواست

به چشم هات چقدر اشک شوق می آید
علی الخصوص که رنگین کمان پس از آنهاست

برای قهر تو و اخم تو دلم تنگ است
که رعد و برق نباشد بهار بی معناست

به فصل خلوت من هم سری بزن گاهی
دلی که بی تو بهاری نمی شود اینجاست…