ای جذبهء عشق آسمانی
ای عظمت و قدرت روانی
در دیده نگنجدم به جز تو
ای مظهر عشق جاودانی
از درگه تو نمی رود دل
خوانی اگرم و گر برانی
هر شی به نظر سراب آید
اصل تو حقیقت عیانی
وان جلوهء تو دل از برم برد
از گوشهء چشم تو نهانی
عمر م شده در خیالت آخر
در عشق تو داده ام جوانی
ای دوست مپوش تو چهره از من
کین دیدهء خسته را تو جانی
من تشنهء لحظه یی حضورت
ای آب حیات زندهگانی
مدهوش می توگشته «واهب»
نوشانش از آن تو تا توانی