غزل‌های افغانی و کلاسیک فارسی در بخش اشعار کابلستان. غزل‌های عاشقانه، عرفانی و اجتماعی با ریشه در میراث مشترک افغانستان و ایران. کاوش در غزل‌های افغانستانی برای علاقه‌مندان به شاهکارهای شعر غنایی.
کوه غمهای مرا دانهی ارزن دیدی
وسعت درد مرا یک سر سوزن دیدی
یک عمر شد ناچار در چنگ سفر افتاده‌ام
از بلخم اما چند کشور دورتر افتاده‌ام
بچرخ، ثانیه‌گرد عجول! خوب بچرخ!
شبیه یوزپلنگی، بدو! بکوب! بچرخ!
مانند عطری روی تن‌پوش تو می‌مانم
مانند آهنگی فراموش تو می‌مانم
مرا به حال خودم زرد و زار بگذارید
دلم گرفته از این روزگار، بگذارید
تو را از شیشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است، این و آن را خوب می‌سازد
دمبوره می‌کشد نفس اطراف بسترت
چیزی بخوان شبیه غزل‌های آخرت
سلام حضرت اندوه! بانوی تردید
بغل بگیر مرا جای پنجه‌ی خورشید
هميشه لحظه‌ی تحويل سال می‌گريم
بدون هيچ جواب و سوال می‌گريم
نوروز بر من؛ بر تمامِ مرده‌ها تبریک!
اندوه نو گل می کند، افسرده‌ها تبریک!
خسته، آهسته بی‌سلام و علیک؛
آمد امسال بی‌صدا نوروز
که می داند درختِ تشنهٔ تنها چه می خوانَد؟
به زیرِ آفتاب از آب، از دریا چه می خوانَد؟
