غزل

لب‌خند و اخمِ پنجره بر ما اثر نداشت

دام و قفس چه فرق به مرغی که پر نداشت

امسال هم گذشت و دلی شعله ور نشد

چشمی برای غربت آیینه، تر نشد

او را نه بد نه خوب فقط ماه می‌کشم

او را غم یک آدم خود خواه می‌کشم

نشسته برف پیری روی مویت، دلم می‌خواست تا باران بگیرد

تنت از خستگی خرد و خمیر است، بیا تا خانه بوی نان بگیرد

جامانده روح دختران، آن‌سوی دروازه

دنیای سبز و بیکران، آن‌سوی دروازه

نگاهم می‌کنی و می‌شود اعجاز بی‌تردید

جهان گردیده از چشمان تو آغاز بی‌تردید

بزن جرقه، برقصد خیال در آتش

شود مشاهده ققنوس و بال در آتش

قطب شمالم، بهار ندارم

کوه یخم، برگ و بار ندارم

لب نه، دهان نه، كام و زبان نه، سكوتِ محض

آرامِ جان نه، جان نه، جهان نه، سكوتِ محض

سر ریخت شعله، عشق و حذر غیر ممکن است

باور کن از درِ تو سفر، غیر ممکن است

با صدا و عطر و لبخند تو عادت کرده ام

با تو بی مانند، مانند تو عادت کرده ام

بیا! نسیم نوازشگر دلاویزم

که با سیاهی شب تا سحر گلاویزم