غزل

انگار در آغوشِ شب یک گله قو بردی

تا گیسوان را از دو سو روی گلو بردی

پشت پا زد به همه دار و ندارم نسرین

به من و عاشقی و قول و قرارم نسرین

نه - هیچ چیز، نه حتی شکفتن گل ماه

نه ذوق گل به بهاری که می رسد از راه

نگاه قافله‌ها سمت ماه و خورشیدست

و از کویر عطشناک عشق جوشیدست

خلوتی كو كه خيالات تو آنجا ببرم

ديده بربندم و دل را به تماشا ببرم

جز مرگ ناگزیر گریزی نیست، راهی نمانده است رسیدن را

عادت نمی‌کند دل تنهایم، هر روز نیش و طعنه شنیدن را

ساختم خانه‌ای به دوشِ باد، مسکنی در مسیر طوفان‌ها

پسرم روی ابر خوابیده، دخترم در زلالِ باران‌ها

کم کم بگوش می رسد آوازه ی بهار

شاعر بلند شو به تماشای آبشار

خانم بیاد باغ بیاور که خسته ام

یک چای سبز داغ بیاور که خسته ام

تو را بهار و مرا گلشن آفریده خدا

تو را روان و مرا هم تن آفریده خدا

مست عشقت دو پله رازینه را، یک قدم کرده پشت بام شدم

ایستادم به سمت آمدنت، چون درختان پر از سلام شدم

بخواب قندُلَکِ نازِ موی‌خُرمایی

نترس جانم! از این لشکر مقوایی