دو بیتی

بهاران صد چمن اندیشه دارد

به باغ آرزو ها ریشه دارد

سرم را چرت، دربستی گرفته

به جانم نیستی هستی گرفته

ترا من در کفن می‌خواهم امشب

به دور از هر چه من می‌خواهم امشب

همیشه درد تلخی در تنم بود

حریر اشک من پیراهنم بود

مانده ام در کوچه گمراهی ات

کشته ما را رسم خاطر خواهی ات

خاکِ بی‌جان و بی‌بها بودم، داده‌ای با بهار پیوندم

کوچکم در برابرت بی‌شک، بنده‌ی توستم خداوندم

کجا شد خنده‌های شاد کابل

پل سرخ و دل آباد کابل

با لطف شما اهل نظر خواهد شد

از آنچه که بوده بیشتر خواهد شد

به کوچه می زنم امشب که خسته ام گیجم

خدای من به کجایی که می زنم در را

بیا به گوش دلم قصه ی ستاره بخوان

حدیث آب شدن را، به من دوباره بخوان

وطن ای خطه­ ی شیران بی باک

چرا افتاده ا­ی صد پاره بر خاک

به قرن دود، به قرن ربات، بمب، آهن

به بحث من که پر از ناله های یک زن بود