علی بیانی

عزیزم هرچه لبخند است با تو

همه لطف خداوند است با تو

تو جان من و من جان تو باشم

ارادتمند چشمان تو باشم

شده آنقدر دل‌تنگ باشی؟

که حتی با خودت در جنگ باشی؟

عاشقانه می نوشتم، با تاسف جنگ شد

عاشقی در باور افغانی ما ننگ شد

تا تو را دیدم دو چشمم در تماشا گیر ماند

بر زبانم نیمه‌ی "گم گشته" پیدا گیر ماند

نشد که پا به پای من، تو باشی

چه می‌‌شد آه، جای من تو باشی؟

شقایق چیده می آید گل اندام

وطن خندیده می آید گل اندام

دلت سنگ است میدانی به آهن خوب می آید

پریشان می کنی گیسو به خرمن خوب می آید

زندگی با هرچه دارد، بیش یا کم، یک ‌طرف

ترس بعد از مردن و فردای مبهم، یک طرف

خوش به اقبالت خدا جان آسمانت تنگ نیست

نان و آبت زهرمار و پیش پایت سنگ نیست