دوبیتیهای افغانی و فولکلور فارسی را در بخش اشعار کابلستان بخوانید. دوبیتیهای کوتاه عاشقانه و حکیمانه با ریشه در فرهنگ خراسان و افغانستان. کاوش در دوبیتیهای افغانستانی برای علاقهمندان به شعر مردمی و سنتی فارسیزبان.
گلوی بیصدایت را بمیرم
دل پر ماجرایت را بمیرم
پیام مرگ و مردن را نیارید
نوید جان سپردن را نیارید
نفس پیچیده در دل ناله دارم
که طعم تلخِ چندین ساله دارم
تا چند؟ تو را کجا بپالم خیام!
یکبار دگر بده مجالم خیام!
گفتند به من که از سفر میآیی
من منتظرم بگو اگر میآیی
افكار پریش را به دریا انداخت
دیشب كم و بیش را به دریا انداخت
برایت باد و باران میسرایم
ترا با قلب و با جان میسرایم
انسان و قیامت و جهان افسانه
و هست زمین و آسمان افسانه
سرم شش ساله بر داره، کرم کن!
شبانه از سر عشاق کم کن
هر چند شبم شبِ چراغان هستم
مانند فلک ستاره باران هستم
شقایق چیده می آید گل اندام
وطن خندیده می آید گل اندام
تب دارم و خستهام،کمی بیمارم
اما گل من تو را بجا میآرم
