غزل

این روزها حضور و خبرهای تو کم است

حالم گرفته غیر تو از هر چه آدم است

بهار دهکده، گنجشک‌ها، سرود، چه شد؟

قطارهای چنار کنار رود چه شد؟

باز وا کرده نگاهت به حرم پای مرا

به ضریحت برسان دست تمنای مرا

شادم که در جهان شما کشته می‌شوم

در زیر آسمان شما، کشته می‌شوم

از اين خانه، از اين ايوان مرا با خويش خواهد برد

صداى شرشر باران مرا با خويش خواهد برد

پامير، بغض گشته و پيچيده در گلو

هلمند می‌دود به گدايی به چارسو

حوا، بهشت، سوء تفاهم تمام شد

بازی میان آدم و گندم تمام شد

عزیز رهبر، رفیق مردم، رییس جمهور دل کجایی؟

خبر رسیده که باز تنها، بر آن شدی تا حرم بیایی

محبوب من چنانکه غزل عاشق تو ام

در خلوتم همیشه تو ماهُور میشوی

آری، برادران همگی ناتنی شدند

این سیبها، بهار نشد، کندنی شدند

حالا دلم به كوه دماوند می‌زند

این لحظه را به سوی تو پیوند می‌زند

مباد آسمان بی تو خالی بماند

و این چشمه دور از زلالی بماند