مانند عطری روی تن‌پوش تو می‌مانم
مانند آهنگی فراموش تو می‌مانم
مرا به حال خودم زرد و زار بگذارید
دلم گرفته از این روزگار، بگذارید
تو را از شیشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است، این و آن را خوب می‌سازد
دمبوره می‌کشد نفس اطراف بسترت
چیزی بخوان شبیه غزل‌های آخرت
سلام حضرت اندوه! بانوی تردید
بغل بگیر مرا جای پنجه‌ی خورشید
هميشه لحظه‌ی تحويل سال می‌گريم
بدون هيچ جواب و سوال می‌گريم
نوروز بر من؛ بر تمامِ مرده‌ها تبریک!
اندوه نو گل می کند، افسرده‌ها تبریک!
خسته، آهسته بی‌سلام و علیک؛
آمد امسال بی‌صدا نوروز
دو پا و دست و گردن می شوی مرد
چقدر اندازه من می شوی مرد
نه گفتن
از تو ای دوزخِ تنگ!
که می داند درختِ تشنهٔ تنها چه می خوانَد؟
به زیرِ آفتاب از آب، از دریا چه می خوانَد؟
برپاست رقص و شیون افلاک در من
کوهم که پیچیده‌است این پژواک در من
