شب تاریک از ستاره بخوان
در سکوت دلم دوباره بخوان
خبر رسید که امروز جان من جان داد
نه جان؛ که جان و تنم جانِ جان به جانان داد
پرنده زبان درخت است و
پرواز نامه ی عاشقانه ی گل و برگ...
صبح، صبح رفتن بود
پرسیدی: «برمیگردی؟»
هوای باد و باران تو دارم
هوای مرغزاران تو دارم
فرار مى كنم از تو و درد و بیزاری
شبیه خستگی ام، بين خواب و بيدارى
سر تا به پا تغزل شیواست نازنین
آواز خوان ساز غم ماست نازنین
نمیدانم... نمیدانم این خرگوش از کدام کلاه؟
این کلاه از کدام سر، از کدام سرزمین آمده است؟!
یک صد و پنجاه و یک...
یک هزار و یک صد و پنجاه و یک...
قسم به می که از او جان و هم جهان زنده است
قسم به نی که در او شور عاشقان زنده است
به دالان گلوی خستهام آواز زندانیست
هیولای عجیبی در سکوتم باز زندانیست
آمد بهار تا برد از دلها زنگ
برخیز و سوی سبزه و گل کن آهنگ
