ما بلبل و فصل‌ها زمستان این‌جا
ما نغمه و روزگار ویران این‌جا
شبیه مرگ ترا دوست دارمت ای عشق
شبیه هستی من، بودنت پر از عدم است!
شبیه شعرِ تَری در دهان من هستی
و یا بزرگترین استخوان من هستی
شهدی نخورده ایم ازین شور دست ها
شوری نمی خورند به دستور دست ها
زندگی! آن‌قدر بگرفتی تو از من تکیه‌گاه
شانه‌‌ای چون نیست باید بُرد بر دیوار دست
وطن یا ناوطن در من بجا مانده‌است دردش را
خزان کی می‌تواند گم کند تصویر زردش را
این آسمان از دست‌ها خسته‌ست باور کن
سوراخ مرموز دعا بسته‌ست باور کن
هر دم اسير لذت رنگ و لعاب‌ها
در صبحدم سياه ترند آفتاب‌ها
تحمل می‌کنم زجر گناهی نامشخص را
به گردن می‌کشم بخت سیاهی نامشخص را
نانِ سبوس و شیره‌ی خرما و روی یار
شیر و عسل، و روسری سبزِ پینه‌دار
برآشفته‌ست گیسوها به خون آغشته ابروها
سماع خون به راه افتاده با تکبیر زالوها
و قرنها است که قلاب پرسش:(؟)
گلوگیر ماهیان سر گردان این برکه است
