گُل کرده در ترانۀ من رنگ و بوی سیب
بر شاخه هایِ سبزِ تکامل نمویِ سیب
اینجا به بزمِ شاخه و آنجا به جشن گُل
در هر کُجاست زمزمۀ گفت و گویِ سیب
دل کودکیست، دیر نشسته به انتظار
با چشم هایِ تشنۀ خود رو به رویِ سیب
لیکن هزار حیف که با وحشتِ عجیب
دشنه به دست می نگرد او به سویِ سیب
مردم! خجالتم که در خلوتِ غریب
بر باد شد به دست شما آبرویِ سیب