ماه سیه چرده

برنو به دوش، ابرو گره خورده
سر می رسد ماه سیه چرده

سر می رسد دلدار و جنگاور
با یک بغل از زخم نشمرده

قد خم نکرده، کوه بر شانه
بار غم یک ایل بر گرده

پر می شود پشت سر او دشت
از حسرت گل های پژمرده

ابلق سوار من که با یک اخم
از دختران ایل دل برده

هر شب تبر در خواب می بیند
افرای قدش بر زمین خورده

کوه و کمرها دوستش دارند
یک مور را حتی نیازرده

دوری کن از خشم تفنگش، هان
ای مرگ، ای دژخیم دل مرده…