عکسی بگیر حسرت آن ماهپاره را

عکسی بگیر حسرت آن ماهپاره را
اندوه ماه را و نگاه ستاره را

تصویر کن ز غربت اولاد آدمی
بعدش بیار واژه ی تلخ هزاره را

تابوت را به شانه نگهدار و بعد از آن
شعری بخوان همان غزل درد واره را

وقتی صدای ناله و فریاد نارساست
باید که ریخت لهجه و حرف اشاره را

اخبار پخش کرده خبرهای مرگ را
تصویر کودکان همه پاره – پاره را

شاعر! همیشه شعر تغزل نمی شود
با زخم کهنه دور بریز استعاره را