خاکم که جای پای تو را ناز می کنم

خاکم که جای پای تو را ناز می کنم
بادم که رو به عشق تو پرواز می کنم

آبم که هرچقدر سرم می خورد به سنگ
راهی جدید رو به افق باز می کنم

این آتشی که ریخته از آه سینه ام
یک شمه از غمی است که ابراز می کنم

در یال مادیان کهر می خورم گره
راه رهایی است که آغاز می کنم

قد می کشم دوباره در انبوهی از درخت
خود را شبیه سرو سرافراز می کنم

ای عشق، ای عصای دل بیقرار من
یک روز با وجود تو اعجاز می کنم…