تا که رفتی از برم حتی جهانم گریه کرد

تا که رفتی از برم حتی جهانم گریه کرد
مرگ آمد بر درم عمر جوانم گریه کرد

آمدی دستی نهادی روی دستان دلم
اتفاقی در گرفت و جسم و جانم گریه کرد

قهر کردی باز میل اشتیاقم تکه شد
از نگاه آتشین ات استخوانم گریه کرد

بوسه هایت جام ویران دلم را تازه کرد
در حضورت آتشی گشتم لبانم گریه گرد

در نبودت سجده کردم خاک پایت را ولی
تشنه تر گردید باران آسمانم گریه کرد