غزل

در نگاهت غزل، زیاد شده

فاعلاتن فعَل زیاد شده

به این درخت ببین ساعتی شکوفا باش

رها شو از سر و تن، چشم شو تماشا باش

هر روز می رسم لب این سالخورده رود

با کوزه ای که بشنوم از آب ها سرود

ای روح سرگردان سرگردان سرگردان

از بلخ تا قونیه، از بهسود تا تهران

فتاد همهمه در ماهیان: چه غم شده است؟

عجیب هست ولی آب رود کم شده است

به پا كردی میان سینه ام صد سوز دیوانه

همان وقتی كه گفتی عاشقی، دیروز دیوانه

آتش زدی به من، به دل زخمی ام عزیز

یك چینی شكسته شدم ریز، ریز، ریز

خون من می جوشد و لبریز غیرت می شود

وقتی از حسنت میان جمع صحبت می شود

دوباره بغض عجیبی درون حنجره شد

فضا شبیه اتاقم بدون پنجره شد

بنوش! نشئه‌گی‌ات را شراب خوش دارد

لمیدگی ترا تخت خواب خوش دارد

آماده ام که شکل شوم محتوا شوی

من قانع ام که حنجره ام را صدا شوی

تو نوبهار بلخی و جام تو پر مل است

تن، دشت شادیان خدا، معبد گل است