غزل

تو آسمان شدی و عشق بر زمین بارید

امیدِ تازه به پهنای سرزمین بارید

پرنده بود همانی که گفت صیادم

اسیر بود، ولی ساده گفت آزادم

درخت خلوت خود را به رفتن تو گریست

پرنده گشتی و دنیا به رفتن تو گریست

این‌ روزها هوای غریبی مرا گرفته

اندوه هم به طرز عجیبی مرا گرفته

برو قاصد ز من برگوی آن سرو خرامان را

كه كی خواهد منور ساخت شام غريبان را

و عشق آینه‌ی سرنوشت انسان است

بدون عشق جهان خانه نیست، زندان است

تو رودخانه‌‌یی و ماه در تو افتاده‌ست

دلم به بند تو است و دلم چه آزاد‌ست

عشق، تو ای مذهب دیرین من

باز بیایی سر بالین من

سکوت شعر بلندی‌ست زیب قامت تو

نماز برده خداوند در اقامت تو

دنیا فضای امن برای من و تو نیست

دل خوش نکن به خانه که جای من و تو نیست

فهمیده‌ام که بعدِ زمستان بهار نیست

در روح بی‌قرار من اصلا قرار نیست

یک مزرع بی‌آب و بارانم درین وادی

چیزی ندارم در بساطم غیر بربادی