شعر سپید

آیا کسی موهایت را در باد دیده است؟

این شاعران بنیاد بر کن را...

تو از سقوط در پرتگاهی می ترسی

که آن طرف شانه های من است

در قلبم... در قلبم... آتش هزاران تنور زبانه می زند

نفس که میکشم... دود غلیظ در آسمان هفتم رنگ خون میگیرد

این حس غریبی است كه شب‌ها تو را

بیش‌تر احساس می‌كنم

در را که محکم بر رویت می بندی

من در به در می شوم...

یادم هنوز است

آن شب که فطرتم دست اش کشیده بود...

شب تنیده در جادوی بغبغوی مرغکان

آبزیِ مغموم در هق‌هقِ تنهایی...

از چشم‌های شما اتفاق می‌افتد

تکرار احساسی از آرامش...

جا مانده‌ای از هم‌سفرانت

بر انبوه برگ‌های زرد کز کرده‌ای...

می‌دانی «عمو گابو»!

من از سرزمین «اَرنواز» و «شهرناز» می‌آیم...

میوه ی فلسفه ها را خوردم

لذت یافتنت کم شد...

آدمی پرنده نيست‌

تا به هر کران که پرکشد، برای او وطن شود...