مثنوی‌های افغانی و روایی فارسی در کابلستان. آثار بلند مثنوی با تم‌های عرفانی، اخلاقی و داستانی از میراث ادبی افغانستان و ایران. کاوش در مثنوی‌های افغانستانی برای علاقه‌مندان به شعر حماسی و روایی.
عقاب تیز چنگ ما مبارکت ستیغ‌ها!
به پیش بال‌های تو نشد حریف تیغ‌ها
كودكى رفته نزد استادش گفت استاد!
"مرد" يعنى چه؟ مرد؟!
هله غیچک* هله آواز که نوروز آمد
هله اَی شادی دَم ساز که نوروز آمد
تحمل کن وطن این درد درمان می‌شود روزی
و قصر ظالمانت سخت ویران می‌شود روزی
بیهوده چشمک می‌زند، صبح سلحشور
جز غم نمی‌زاید دگر، این دشت شب کور
ای ردیف همه ی زندگی ام چشمانت...
شعر آمیخته با شادی و غم چشمانت
آن روزگار باز نیاید دگر مخوان
پایید شب به لانه ای من از سحر مخوان
در آسمان تلألؤ ماه و ستاره است
هر تکه ماه، دستِ یکی ماه‌پاره است
بهار دیگر از این کوچه‌ها گذر نکند
به این ولایت بی‌آشنا سفر نکند
دم مگیرید که امشب نفس تازه ی ماست
در ببندید، بلا در پس دروازه ی ماست
صدای هِق‌هِق از خون‌گریه‌های رود می‌آید
هنوز از سینه‌ی بت‌های بودا دود می‌آید
راه خود رو که دیگران رفتند
نه چنان رو که دیگران رفتند
