غزل

مریز آبروی سرازیر ما را

به ما بازده نان و انجیر ما را

خدا ز عنبر و مشک آفرید جان و تنت را

عجیب نیست که دشمن ربود پیرهنت را

سرچشمه می‌گیرند از چشمت تغزل‌ها

آشفته‌ی یک تار گیسوی تو کاکل‌ها

دست ها را بر دهانم بسته خواهد کرد مرگ

غیرتم را بعد از امشب خسته خواهد کرد مرگ

گذشت عمر و چه گویم در انتظار گذشت

در آمد آمد مریم چهل بهار گذشت

با تو من ناگفته‌ها بسیار دارم ای درخت

هر کجا باشی تو را من کار دارم ای درخت

از ابتدا که شده سازه‌های سنگر سنگ

بدل شده‌ست به یک گفتمان برتر سنگ

این روزهای پرپر من در هوای تو

دل ذرّه ذرّه ذرّه شده از برای تو

عشق پیراهنی از شعله به جانم کرده

بعد، آواره‌ترین روح جهانم کرده

ﻓﺮﻳﺎﺩﻡ اﺯ ﺳﻜﻮﺕ ﺗﻮ ﻣﺎﺗﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ

اﻧﺪﻭﻩ ﺩﺭﻭﻥ ﺳﻴﻨﻪی ﻣﻦ ﻏﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ

گیتی برای من شده مانند گور؛ تنگ

چندان که گشته در دهنم انگبین؛ شرنگ