نعمتالله رحمانی، رئیس انجمن افغانهای مقیم تاشکند، در گفتوگو با صدای آمریکا با تأیید این خبر اعلام کرد که صبح روز شنبه هنگام مراجعه به منزل وحید صابری، با پیکر بیجان این هنرمند روبهرو شدهاند. به گفته رحمانی، او از پیش به بیماری قلبی مبتلا بود و زیر نظر پزشکان قرار داشت. پیش از این نیز مصطفی عزیزیار، از دوستان نزدیک وی، در شبکههای اجتماعی خبر درگذشت او را منتشر کرده بود.
مسیر هنری و شهرت
وحید صابری پس از تحصیل در لیسه (دبیرستان) حبیبیه کابل فعالیت هنری خود را آغاز کرد و نخستین اثر خود با عنوان «دختر زحمتکش دهقان منم» را در رادیو کابل به ثبت رساند. او در اوایل دهه ۱۳۶۰ خورشیدی با آهنگهایش به شهرت رسید و در دهه ۱۳۶۰ (۱۹۸۰ میلادی) به همراه هنرمندانی چون فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و جاوید راهی، گروه «باران» را در کابل بنیان گذاشت. صابری با ترانههایی از جمله «دو موجود ز هستی گرامیتر است» و «ابرها اگر ببارد» محبوبیت فراوانی یافت و آثارش به بخشی از خاطرات شنیداری نسلهای مختلف مخاطبان موسیقی افغانستان تبدیل شد. او پس از مهاجرت به روسیه و فعالیت در خارج از کشور، در سالهای ۲۰۰۰ میلادی نیز آلبومهایی منتشر کرد و در سفرهای خود به هند، دهها قطعه موسیقی را با همراهی نوازندگان و ارکستر هندی ثبت کرد.
واکنش چهرههای هنری
این خواننده که پس از آغاز جنگهای داخلی مهاجر شد و سالها در مسکو و سپس در تاشکند زندگی میکرد، با واکنش و اندوه گسترده چهرههای هنری و کاربران در شبکههای اجتماعی روبهرو شده است. فرهاد دریا، همبنیانگذار گروه باران، با انتشار تصویری از وحید صابری در صفحه فیسبوک خود نوشت: «اشکهای من همچون قطرههای باران است… وحید… وحید…» و آریانا سعید، دیگر خواننده شناختهشده افغان، نیز در پیامی با اشاره به کوتاه بودن عمر، بر ضرورت قدر دانستن یکدیگر تأکید کرد.
زمینه؛ شکوفایی موسیقی کابل و مهاجرت هنرمندان
دهه ۱۳۶۰ خورشیدی (۱۹۸۰ میلادی) یکی از دورههای شاخص در شکلگیری گروههای موسیقی مدرن و پاپ در کابل به شمار میرود؛ دورهای که هنرمندان جوان با بهرهگیری از امکانات رادیو و تلویزیون ملی و ترکیب فضای شهری کابل با ملودیهای نو، آثاری متفاوت از موسیقی سنتی و کلاسیک ارائه کردند. تأسیس گروه باران در این فضا، نقطه عطفی برای همافزایی هنرمندانی بود که بسیاری از آنان بعدها به چهرههای مطرح موسیقی افغانستان در داخل و خارج از کشور تبدیل شدند. تداوم منازعات مسلحانه و جنگهای داخلی از اوایل دهه ۱۳۷۰ خورشیدی، موج بزرگی از مهاجرت نخبگان فرهنگی و هنرمندان را به کشورهای همسایه، روسیه، اروپا و آمریکای شمالی رقم زد و بسیاری از این هنرمندان در شهرهایی چون مسکو، تاشکند، دهلی، هامبورگ، لندن و شهرهای مختلف آمریکا، با حفظ پیوندهای فرهنگی، بخشی از حافظه هنری جامعه مهاجر و مخاطبان موسیقی افغانستان را زنده نگه داشتند. با بازگشت طالبان به قدرت در مرداد ۱۴۰۰ و اعمال محدودیتهای سختگیرانه علیه فعالیتهای هنری و پخش موسیقی، فضای اجرای زنده، آموزش و انتشار رسمی موسیقی در داخل افغانستان بهشدت محدود شد و بخش عمده تولید و انتشار آثار هنری به شبکههای اجتماعی و مراکز فرهنگی خارج از کشور منتقل گردید؛ امری که باعث شده اخبار مربوط به درگذشت یا وضعیت هنرمندان پیشکسوت و مهاجر، بازتاب گستردهای در میان کاربران و جامعه هنری افغانستان داشته باشد.
