اشعار

نه سليمانم كه بادها به فرمانم

با تختت از فراز كوه ها و دشت ها به من بياورندت

در شهری که دستانِ مرد هم

از تنگمایگیش پوسیده می‌شود

کوه‌، پابند گرانجانی است‌

آسمان در نابسامانی است‌

گورکنی در تونل مارپیچ میراثیش

وامانده های نیاکان خویش را...

دو پُشته ابر پریشان به رفت و آمد شد

و بغض تلخ غریبی از آسمان رد شد

من کیستم خلوت بمانم دست­ هایت را؟

وقتی که خاک کوچه بوسیده­ است­ پایت را

پیروز و خجسته باد نوروز شما

فرخنده‌تر از همیشه هر روز شما

اینک بهار می رسد اما ناگاه

با قصۀ بلند مکرر کوتاه

جای تو با خیال، بغل، عادتم شده

رغبت برای جنس بدل عادتم شده

روزنامه‌ها، خبر، باز بمب و انتحار

کوچه‌های کابل و بلخ و شهر قندهار

راوی بخوان روایت در خون‌تپیده را

قرآن، همان صلابت حلق بریده را

دنیا شبیه حس غریب است بعد تو

نقاشی زمانه عجیب است بعد تو