به روی اسکلتم تکه های خون چسبید
همین که زاده شدم طرحی از جنون چسبید
بر پرده های شب تو بزن تار قاصدک
سر کن حدیث لحظه ی دیدار قاصدک
آبرو بسیار می‌ریزم برایت نازنین
تا نماند تشنه کس در کربلایت نازنین
کیست برخیزد از این دشت‌ِ معطّل در برف؟
می‌دَوَد خون‌ِ کسی آن سوی‌ِ جنگل در برف
تا یاد تو می‌افتم چین می‌خورد جبین‌ام
اندوه می‌نشیند چون گرگ در کمین‌ام
دل پروانه می‌پوشد لباس انتحاری را
که بر گل می‌نویسی لهجه‌ی ناز مزاری را
چه فصل ها که به نای گلو ترانه شکست
چه بی‌صدا، چه غریب و چه غمگنانه شکست!
سوسن شکفی، خار بغل خرج تو باشد
جنگل شوی، آتش به مثل خرج تو باشد
شب تاریک از ستاره بخوان
در سکوت دلم دوباره بخوان
خبر رسید که امروز جان من جان داد
نه جان؛ که جان و تنم جانِ جان به جانان داد
پرنده زبان درخت است و
پرواز نامه ی عاشقانه ی گل و برگ...
صبح، صبح رفتن بود
پرسیدی: «برمی‌گردی؟»
