ای عشق چه کردی که چُنین سوخته جانم؟
جز نام تو یک لحظه نیاید به زبانم
برداشت کوله پشتی و یک راه، بی هدف
در یک مسیر خلوت و دلخواه، بی هدف
بیابان لاله زد، صحرا چمن کرد
زمین سبزینه‌هایِ‌تر به تن کرد
خواندیم از او صلابت دریا را
دیدیم در او نجابت دریا را
وطن‌ام مادری که دامانش، شده میدان جنگ فرزندان
آن‌طرف قلب شیشه ایِ خودش، این‌طرف قلب سنگ فرزندان
اگر ترانه ی از یاد رفته ی عاصی
دوباره زنده شد از خاطرات در خونش
بر قند لب تو انگبین هم نرسد
کاهوبره با سکنجبین هم نرسد
به جرم این‌که دلم، چاک، مثل گندم بود
همیشه بین دو تا سنگ آسیا گم بود
دوستش داشتم
نمى دانست
کسی مانند ما خاموش و خر نیست
به قصد جان خود «شیر بَبَر» نیست
اول به چشمان غریبم، آشنا خوردی
آخر ولی وقتی خطا خوردی، خطا خوردی
آرامشِ باغ گل به گیسو زدنت
آشوبِ بهار شانه بر مو زدنت
